در خانه :نیمه گمشده پیدا میشود

من هم دنبال نگفته هام . در میون گفته های شما میگردم . برای همین است . که زود به زود اینجا میام .
یک حرفهای مشترک . دردها و لذتهای مشترک . ....

من هم تجربه کرده ام . وقتی به ۱۰ سال قبل نگاه میکنم . پر از امید و انگیزه برای کارها و حرفهای نگفته بودم .
اما امروز موج های سخت و بد زندگی . ما را در خود گم کرده است .
وقتی به گذشته و تفاوت با امروز نگاه میکنم  . آن صداقتها و یک رنگی ها . خوش بینی و خیرخواهیها و... بود . که منبع الهام و انگیزه و امید بود برایم .
اما امروز جای همه آنها را سختی و غم و در خود غرق شدن گرفته است .
ما نباید در خودت غرق شویم . باید چراغی از آرمان آرزوهای خوب و پاک و مشترک با دیگران بسازیم . اما نباید خودمان را به دیگران بفروشیم . چون از خودمان دور میشویم .
هر کدام از ما انسانها سرمایه های خاصی داریم . باید بشناسیم و با افتخار آنها را برای بهتر شدن هزینه کنیم .
با موج شرایط و دیگران نمیشود شنا کرد .
خودت را بشناس . خودت را آرام نگاهدار . و برای خودت افتخار و انگیزه ایی خاص قائل باش  .
وقتی حرف میزنی . به زبانت بگو . آنطور که من دوست دارم . از عمق جانم بگو . تحت تاثیر فضای بیرون حرفی نزن . فضاهای بیرون را بشناس . اما با زبان درونت سخن بگو .
اینطور حرفهایت خاص خودت خواهد بود . همانها که بهشان ایمان داری . و هر چی میزنی . چون از وجودتت سرچشمه میگیرد . حرفها و انگیزه های نو برای زندگی بهتر برایت میجوشد .
از زبان دیگران و به مذاق دیگران گفتن . تو را سطحی میکند . حرفهایت تمام میشود . و همیشه با آنها غریبه میمانی .
درونت را بجوشان . شادی را . خوشی را . خوبی را . از چشمه های درونت بگیر .
هر چند لازم است . با بیرون تطبیق دهی . اما منبع اصلی باید درونت باشد .