دنیای افکارم مدام میلرزد

دنیای افکارم مدام میلرزد . نمیدانم اشکال از باطن وجودم است . که ملرزد .

یا اینکه این بد ذاتی دنیاست . که مخالف صلح و آشتی و آرامش درون انسانهاست .

مدام پس از هر آرامش کوتاهی . پس لرزه ها همه پایه های فکریم را میلرزاند . دیگر هیچ ستون و دوست و رفیق بی لرزی نمیبینم .

همه میلرزند .

و تو تسلیم لرزش میشوی . که گویا همه برای لرزیدن و تکان خوردن ... ساخته شده اند .

آرامش و سکون گویا موقتی است . آنچه پایدار است . لرزه های سهمگین کوتاه و پس لرزه های مرحله ایی است .

اکنون که اینجایم . از اثرات پس لرزه هایی است . که داشتم . در این نوشته تنها تلاش کردم . در اینجا خود را ویران شده نشان ندهم . روی دل لرزانم ایستادم . و بخشی را بیان کردم .

اگر تسلیم میشدم . باید رلزله ۸ ریشتری را نشان میدادم .

قبول دارید که ۸ ریشتر . جز گفتن واویلا . واویلا حرفی برای گفتن نخواهد ماند .